(Sebuah cerita fiksi singkat berbahasa sunda : fiksimini sunda – fbs)
BANUNG eh BANDUNG, akwnulis.com. Jam genep isuk-isuk geus ngajentul di laboratorium bari can barang hakan nanaon. Geuning geus loba jelema. Rèngsè daftar tuluy aya papagah ti petugasna bari dibagi nomer antri sèwang-sèwangan.
Kahiji diserot getih tina leungeun, kiih dina wadah plastik leutik bari ditungguan, pariksa thorak, beuteung diilo makè alat USG jeung dituluykeun lumpat dina treadmill bari direkam jajantung di lantèy hiji.
Pamariksaan phisik masih kudu dituluykeun di lantèy tilu, atuh beuki ripuh da kudu ngaliwatan tètècèan.
Nepa ka lantèy tilu hahéhoh, langsung dipanggil ku petugas, babarengan jeung kang Uca, sarua dipariksa.
“Mangga, disiapkeun ieuna” ceuk petugas bari ngacungkeun curuk katuhu, leungeun kèncana nyekel pancapit keur ngukur saturasi oksigèn.
Uing rikat mikeun curuk leungeun katuhu, ari Kang Uca mah morosotkeun calana.
“Ari bapa nanaonan èta diporosotkeun?” Petugas morongos.
Kang Uca baringung bari haruhah hahèhoh, tungkul bari nembalan, “Hampura nyi, sugan tèh ieu nu kudu di capit tèh.”
Petugas kèom, Kang Uca èra parada. (AKW).
Leave a Reply to andriekwCancel reply